آمد افسوس‌کنان مُغ‌بچه‌ی باده‌فروش
گفت بیدار شو! ای ره‌رو خواب‌آلوده

شست‌و‌شویی کن و آن‌گه به خرابات خرام
تا نگردد ز تو این دیر ِ خراب٬ آلوده

به هوای لب ِ شیرین‌پسران چند کنی
جوهر ِ روح به یاقوت ِ مذاب٬ آلوده

به طهارت گذران منزل ِ پیری و مکن
خلعت ِ شیب چو تشریف ِ شباب آلوده

پاک و صافی شو و از چاه ِ طبیعت به درآی
که صفایی ندهد آب ِ تراب‌آلوده

گفتم ای جان ِ جهان! دفتر ِ گل عیبی نیست
که شود فصل ِ بهار از می ِ ناب آلوده

آشنایان ِ ره ِ عشق در این بحر ِ عمیق
غرقه گشتند و نگشتند به آب آلوده

گفت حافظ لغز و نکته به یاران مفروش
آه از این لطف ِ به انواع عتاب آلوده