کودکی بر مادرش اینگونـه گـفـت

                        از چه این تقدیر، تقدیـر مـن اسـت

کـا هر کـودک کـه مـی بـیـنـد مـرا

                        بـر لـبـاس پـاره ام خـنـدیـدن اسـت

کودکی گفت از غـذای دیــشـبـش

                        از چه ما را بی غذا خوابیـدن است

گر کسی صحبت کند از خود مرا

                        با خجالت صحـبتش بشـنیـدن اسـت

پای من مجروح شد چون سهم من

                        کفـش های پـاره بـر پـا کردن اسـت

هرکسی دارد لـبـاسـی نـو بـه تـن

                        کار من این کهنه ها پوشیـدن اسـت

این جهان با من سر سازش نداشت

                        آرزویم لـحـظـه ای خــنـدیـدن اسـت

گفـت مـادر :کـودکـم آسـوده بـاش

                        در جهان بس نامساوی دیدن اسـت

آن کـه خـنـدد بر لـبـاسـت کـودکـم

                        چشم او کور از حقیقت دیـدن اسـت

کـار آنـهـا ســیـرت بــد را هــمـی

                        پشت زیبا جامه شان پوشاندن است

صحبتی گر شد تو از پاکـیت گوی

                        قــلــب پاکــت مـایــه بـالیــدن اســت

با لـباس و جامـه کـس بالا نـشـد

                        ارزش انسان به انسان بودن اسـت