به سـوی قبله کنــم روی چـون تـو سـبحـانـی

                        نماز سـوی تـو  خوانـم الا  کـه  غفـرانـی

چه حاجت است کسی را به لطف ورحمت خلق

                        اگـــر گــزیــد چـنــیــن پــادشـــاه دیـــانـی 

به سجده رفتن هر کس نشـان پـسـتـی اوسـت

                        چـه بـه ز سـجـده ایـن گـونـه یـار حـنـّانـی

برای حـمـد  تـو از مـن دلـیــل مـی خـواهـنـد

                        دلیل بِه نـبـود  زیـن کـه  خـویـش  برهانی

چـو غـم بـود بـه دل مـن رود بـه تـسـبـیحـت

                        خوش است گفتن تهلیل چون تو رضـوانی

نـمـاز را چـو بـخـوانـم بـه هـر زمـان جـانـا

                        نگشته  شکر  تو  کـامـل  الا  کـه  مـنّـانـی

رکـوع و سـجـده و تــکبـیـر بـهـر تـو زیـبَد

                        دگـر  کـسـی  نـبٌـوَد ، لایـق  ثـنـا   خـوانـی

الا خـدای کـه عاشـق تــویـی و مـعشـوقـی

                        سـلام ای کـه بـه هـر درد عـشـق درمـانـی

تـو گـر  قـدم  بـنـمـودی  و  راه  گـم  کـردی

                        ز من  بـدان  که  نمـاز اسـت  راه  پـایـانـی

اگـر  چــراغ  هــدایـت  نـبـود  در  راهــت

                        نـمـاز   مـیـدهـدت  نــور  بـهـر   ظـلمـانـی

اگر پنـاه می طـلـبی از بـرای طـوفـان هـا