بیمار شدم چرا دوایم نرسد

               غیر از لب لعل او شفایم نرسد

آنگونه شدم عاشق شیرین دهنان

                  فرهاد دگر به گرد پایم نرسد

تا جان به تنم هست در این خانه اسیرم

                      از گفتن جنات و جهنم همه سیرم

یارم به کنار است که فردوس همین جاست

                   من نقد جهان را ندهم نسیه بگیرم

تا درد هجر مانده و درمان نمیشود

               عاشق به شعر زنده و بی آن نمیشود

شاعر به شعر خویش نگاهی دوباره کن

               دیگر نگو که شعر کسی نان نمیشود

هر کس که تواناست خود این خانه بسازد

                  جز این به قمار عمر یک روزه ببازد

دنیا همه روز میزند نغمه تازه

                   باید که برقصید هر آهنگ نوازد

پایان جهان تویی و آغاز تویی

                     بر قلب شکسته یار و دمساز تویی

بر عرش رسد آن دل بشکسته ز عشق

                      بر قلب شکسته یار و دمساز تویی

هوایی جز تو اندر سر نکردم

                نماز بر قبله ای دیگر نکردم

در آن عالم سرم بالا بگیرم

                که هرگز سجده ای بر زر نکردم

نباشد گر به سفره آب و نانم

            اگر بر سنگ شب را سر رسانم

هنوزم روسیاهم پیش خالق

                  که من از شکر نعمت ناتوانم