دوستـــان شرح پريشــــاني من گوش کنيـــــد ،

 داستــــان غــم پنــهاني من گـــوش کنيــــد

قصه ي بي سر و ســامــاني من گوش کنيـــد ، 

  گفتگـــوي من و حيرانــي من گـوش کنــيد

شـــرح اين آتش جـــان سوز نگـــفتن تا کـــي ، 

 سوختــم سوختــم ايـن راز نهفــتن تا کـــي

روزگــاري مــن ودل سا کــن کويي بوديـــم ،

 ساکــن کـوي بــت عربــده جويــي بوديــم

عقــــل و دين باخته ديوانه ي رويي بوديـــم ،

 بســـته ي سلـسـله ي سـلسـله مويي بوديـم

کس در آن سلسله غير از منو دل بند نبــود ،

 يـک گـرفتار از اين جمله که هستـند نبـود

نرگس غمزه زنش اين همه بيمار نداشــت ،

 سنبــل پر شکنش هيـچ گــرفتار نـداشــت

اين همه مشتري و گــرمي بازار نداشـــت ، 

 يوســفي بود ولــي هيچ خريـدار نداشــت

اول آنکس که گرفتار شــدش مــن بــــودم ، 

 باعــث گـــرمي بازار شــدش مـتن بودم

حيران من شد سبـــب خــوبي و رعــنايي او ،

 داد رســـوايي من شـــــهرت زيبــايي او

بس که دادم همـــه جا شرح دل آرايــي او ،

 شـــهر پر گشت ز غوغـــاي تماشايي او

اين زمـــان عاشق سر گشته فراوان دارد ،

کـــي سره برگ منه بي سروسامان دارد... .

(شاعر = سعدی)