تو را من چشم در راهـــم نـــه مثــل شـعر نيمايي

شـبــاهــنگـام در مــاتم ميان خــواب و رويــــايي

نه در شاخه تلاجن ها،نه در يک سايه ي سنگين

نه با يــک قـــلب افــسرده به زير چــرخ مـينايي

تــو را مــن چــشم در راهــم سحر پهلوي نيلوفر

کـنـار بــستــر شــب بـو،تــوام از شــوق مي آيي

هميشه با خودم هستي ،ميان چــشم و در ســـينه

تو را هر لحظه مي فهمم تو يک احساس زيبايي

عـــزيــــزم کـــه چــشـــمـــم برايـــــت

واي کـــم گــفتــم تــمام هســتي ام از تو

تـــو يــــک خـــبـــر از جـــــايـــــي

ميان چـشــم پـر اشکت تو غرقم کردي و رفتي

ولــي مــن زنــدگي کـردم در آن چشم اهورايي

دلــم مـي خواهــد از راهي که رفتي باز گردي

نــه صـــبر و طــاقتي مـــانده نه اميد به فردايي

فقط اين بار مي پرســم جــوابش را نمي خواهم

تــو را مـــن چـــشـــم در راهــم

((چـــرا آخـــــر نــــــمــي آيـــــــي))

(شاعر = نیما یوشیج)