سفـره ی سبـز زمیـن  بـا ساز رنـگـارنـگ گل          جلـوه ای نـاز آفـریـن  در  دامـن گلـزار  گشت

ساز سبز سبزه  ، شور افکنـد در شعر بهـار           بـزم عیش بـاغ را ، خورشیـد مهماندار گشت

باغبان ٍ  مهربانی ،  بـذر  ٍ  دلـداری   فشانـد          رویش ٍ مهـر و محبت  ، در زمیـن تـکرار گشت

لالـه ،  رنـگ عشق را خنـدیـد بـر لـبهای کوه          یـاس  ،  مـرواریـد جان  بـر گردن دیـوار گشت

هر که با گل آشنا شد خرم و شاداب زیست         هر که مست باده ی نوروز شد هشیار گشت

دیده از یاران مپوشان چون که در غوغای گل          ساکنان ٍ کوی  دل  را  ،  فـرصت دیدار گشت

بـاز هم نجوای گل شیرین تر از  قنـد و عسل          نـقـل نوروزی شد  و   در کوچه  و  بازار گشت

(شاعر = محمد روحانی)